Ik heb me meermalen negatief uitgelaten over LIV, het relatiemagazine van Volvo. Gemaakt in London voorde europese markt, met 0,0 procent herkenning voor mij als NL-volvo-rijder. Maar ik trek iets van mijn commentaar in. Omdat ik
het nummer dat vandaag in de bus viel met genoegen heb doorgekeken.
Dat plezier ontstaat vooral door de spannende thematiek die is gekozen, kwaliteit en design, en de spiegel die vervolgens tevoorschijnkomt waarbinnen de kwaliteiten van het zweeds design op velerlei gebied een mooi aanknopingspunt vormt om iets te zeggen over de kwaliteit van een volvo.
Dat boeit me omdat het goed gedaan is. Een kwaliteit die meer mensen zal binden. Het blijft natuurlijk jammer dat je met de professionaliteit waarmee een blad wordt gemaakt de deur meer dan op een kier krijgt, maar dat uiteindelijk lezers toch afhaken als het blad wat persoonlijker wordt en echte mensen gaat interviewen. Ik denk dat mijn instelling behoorlijk global is, maar in de verhalen die echt boeien komen belgen en zweden aan het woord. Terwijl ik het verhaal van mijn buurman wil horen.
Dat op twee pagina's twee nederlanders hun keuze voor een volvo mogen motiveren komt over als een keiharde commerciel. Dat zou slimmer gedaan moeten worden. Want het blad heeft veel aan kwaliteit gewonnen, maar is volgens mij nog lang niet het bindinstrument dat het beoogt te zijn. Think global, act local zou dan toch wat professioneler moeten worden ingevuld.
En volgens mij hoeft dat nauwelijks meer te kosten.
