hebben voor advertenties van hun partners die al dan niet onder lichte dwang meedoen. Toch is hun aantal beperkt. En je moet er eigenlijk niet aan denken dat de sector weer terugkeert naar de jaren tachtig waarin bij producenten van relatiemagazine de telefoon roodgloeiend stond omdat veel marktpartijen graag een eigen blad wilden. De financiering ervan mocht de producent voor eigen rekening en risico in de vorm van advertenties uit de markt halen. Verschillende bedrijven gingen er aan ten onder omdat ze met onverantwoord hoge garanties op de proppen kwamen. Die tijd  ligt gelukkig lang achter ons.

Maar nu merken zoeken naar nieuwe kanalen om met hun doelgroep te communiceren en de versnippering van de publieksmedia enorm is, zou je je kunnen voorstellen dat er nieuwe kansen ontstaan voor relatiemedia die advertenties toelaten.

Ik doel dan niet op de glossies die huis-aan-huis-worden verspreid, gevuld met plankverhalen en glimmende advertenties. Bladen van gelukszoekers die hopen ooit hun slag te slaan. Nee, ik doel op periodieken van merken of bedrijven die hun doelgroep haarscherp kunnen omschrijven omdat veel klantkennis in de database is vastgelegd. Deze periodieken zouden wel eens heel effectief kunnen zijn voor partners die graag met dezelfde doelgroep zouden willen communiceren.

Misschien wordt het tijd voor een nieuw mediabureau, met belangrijke producenten van relatiemedia als aandeelhouder. Een bureau dat een helder beeld heeft van alle kanalen waarover de aandeelhouders beschikken, een bureau dat kan onderbouwen waarom bepaalde kanalen voor een adverteerder wel of niet geschikt zijn. Zo’n bureau dat voor adverteerders een strategie en een planning kan maken hoe je je advertentiebudget het beste kan inzetten in customer media.

Vreemd eigenlijk dat branche tot nu toe nooit over dit idee heeft gesproken.

De tijd is er rijp voor. Er is genoeg onderzoek, er is veel klantkennis.

En ik schat in dat er veel adverteerders zijn die op dit initiatief zitten te wachten.