Domme journalisten
Gek genoeg ben ik op het onderwerp voor mijn afstudeervisie gekomen door twee terloopse opmerkingen op school. De eerste kwam van een docent die ook werkt als mediatrainer en persvoorlichter is voor verschillende bedrijven. Het viel niet binnen de lesstof, maar als leuke afsluiter vertelde hij dat geen enkele journalist honderd procent objectief is. Wanneer hij weet dat een interviewer gevoelig is voor rechtvaardigheid, zorgt hij ervoor dat zijn klant het woord nadrukkelijk noemt in een interview. Het antwoord wordt dan sowieso opgeschreven en wekt sympathie op. De tweede docent, met dezelfde achtergrond, vertelde over vergaderingen op kantoor waarin een collega-voorlichter zei: ‘Ik wil dat onderwerp over een paar dagen op de voorpagina van die krant hebben.’ Voor de duidelijkheid: bij die vergadering was geen journalist van de desbetreffende krant aanwezig.

Het waren niet alleen de opmerkingen waarvan ik schrok. De reactie van mijn medestudenten verbaasde mij evengoed. Niemand was geschokt. De voorbeelden werden afgedaan als werk van schijnbaar domme journalisten. Hoe kan het dat zulke essentiële voorbeelden als grappige anekdotes worden verteld en niet eens in een collegezaal vol studenten?

Lees verder op denieuwereporter.nl