als een paal boven water.

Wie het milieu en alles wat onze leefomgeving van nu en morgen een warm hart toe draagt, vraagt zich bij het zien van deze uitgave terecht af of we weer in de crisissfeer van de jaren tachtig zijn beland, of misschien nog erger. Het blad heeft een fanatsieloze inhoud, een troosteloze jarenzeventigvormgeving en een grauwheid die afschrikken.

De redactionele adviezen waarmee het blad opent bevatten alleen maar open deuren. Je zou je buurvrouw niet serieus meer nemen als ze met dit soort naieve ideetjes komt aanzetten. Het blad is een opeenstapeling van cliche's. Er is niet de geringste poging gedaan om er redactioneel iets spannends van te maken.

Volstrekt gebrek aan vakmanschap. Om je voor te schamen. Sanoma-onwaardig. Een vluggertje zullen we maar denken. Een ideetje om nog enkele adverteerders aan je te binden. Maar je hebt van die vluggertjes die je beter achterwege kunt laten vanwege hun fatale afloop.

De vrouwenbladen met hun spetterende kerstnummers, het hoogtepunt van het jaar, hebben er behoorlijke schade mee opgelopen.

Hoofdredacteuren grijp in. Uitgevers hebben geen verstand van bladen maken. Creativiteit en kwaliteit zijn de enige wapenen om de strijd die in bladenland woedt, aan te gaan. Wie het met pecunia probeert, lijkt op die bankier die alleen aan zijn eigen bonus denkt, en de klant vergeten is.

Met kerst moeten tijdschriften de kans krijgen om te schitteren.