In 2003 introduceerde mediawetenschapper Henry Jenkins de term transmedia storytelling. Hij bedacht deze term omdat hij wilde beschrijven welke veranderingen technologie brengt in de manier waarop media worden gemaakt en geconsumeerd.

Volgens Jenkins is een transmediaal verhaal “een verhaal dat zich ontvouwt via verschillende mediakanalen waarin elk kanaal een distinctieve bijdrage bijdrage levert aan de totale verhaallijn.” Een ander kenmerk van transmediale verhaallijnen is dat ze oneindig uitbreidbaar zijn en ze de volger van het verhaal uitnodigen om er aan deel te nemen of zelf hun eigen sub-verhaallijnen toe te voegen. Hoewel elk deel van het verhaal afzonderlijk kan worden gevolgd, staan ze allemaal in relatie tot elkaar.

Transmedia storytelling is niet nieuw

Hoewel de term transmedia storytelling nauwelijks 10 jaar bestaat, is het fenomeen dat het beschrijft verre van nieuw. Zo is er bijvoorbeeld al een transmedia storytelling-case bekend uit 1948 (Westenberger 2010): Hopalong Cassidy.

Lees verder op frankwatching.com.